Stowarzyszenie Saperów Polskich Koło Nr 19 we Włocławku

Idź do spisu treści

Menu główne

3 ppont

Historia

Piosenka - "Saperski zwiad"

Stawianie słupa granicznego na Odrze

Patron
3. Włocławskiego Pułku Pontonowego
gen. Karol Sierakowski

Pontonierzy w akcji - blok brzegowy na wodzie

Budowa przeprawy pontonowej PP-64 na rzece Wiśle

W akcji kompania mostowa - budowa drewnianego mostu niskowodnego na rz. Wiśle

Ewakuacja powodzian transporterem PTS - powódź w rejonie Płocka

Umacnianie wałów przeciwpowodziowych na Wiśle

Poczet sztandarowy 3. bdm Chełmno

Odznaka Pułkowa
3 pdm

8 maja 1975 roku odsłonięto Pomnik Chwała Saperom w Warszawie - Park Kultury i Wypoczynku im. Edwarda Rydza Śmigłego przy Wisłostradzie

5 V 1978 r. przy ul. Żytniej we Włocławku odsłonięto Pomnik Sapera 3 Warszawskiego  Pułku Pontonowego jako wyraz uznania dla żołnierskiego wysiłku - tego z lat wojny, i tego z lat służby umacniającej obronność kraju.


3 WŁOCŁAWSKI PUŁK PONTONOWY

DZIEJE I TRADYCJE PUŁKU

Po zakończeniu działań wojennych 3 Brygada Pontonowo-Mostowa rozlokowała się we Włocławku. Zdemobilizowano żołnierzy starszych roczników. 33 i 35 batalion pontonowo-mostowy zostały rozformowane. Część żołnierzy uzupełniła bataliony 6 i 31, które stanowiły podstawę nowo formowanego pułku.
27 IX 1945 r., zgodnie z rozkazem Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 067, sformowany został 1 Samodzielny Zmotoryzowany Pułk Pontonowo-Mostowy. Pierwsze dowództwo stanowili:
- dowódca pułku - płk Włodzimierz Piliński
- zastępca dowódcy d/s pol.-wychow. - kpt. Władysław Mydłowski
- pomocnik dowódcy d/s techn. - mjr Cyryl Borak
- szef sztabu - mjr inż. Anatol Wesołowski
29 X 1945 r. zastępca Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego wręczył pułkowi sztandar - symboliczny dar społeczeństwa Włocławka i Kujaw. Sztandar ten przyjął dowódca pułku płk Piliński. Naczelny Dowódca Wojska Polskiego w uznaniu zasług położonych w dziele wyzwolenia Polski spod jarzma hitlerowskiego i wyzwolenia Stolicy (...) nadal 1 Zmotoryzowanemu Pułkowi Pontonowemu nazwę «Warszawski» i odznaczył Krzyżem Grunwaldu III klasy. Aktu dekoracji sztandaru dokonał 16 1V 1946 r. w czasie uroczystości „Dnia Sapera” w Szczecinie prezydent RP.
8 VII 1947 r. Rada Najwyższa ZSRR w uznaniu zasług bojowych pułku podczas II wojny światowej odznaczyła go Orderem „Czerwonej Gwiazdy”.
W roku 1949, na podstawie zarządzenia Ministra Obrony Narodowej, pułkowi przywrócono frontowy numer i przemianowano na 3 Warszawski Pułk Pontonowy - kontynuatora tradycji 3 Brygady Pontonowo-Mostowej. 21 IX 1958 r. odbył się we Włocławku 1 Zlot Kombatantów - b. żołnierzy 3 Brygady Pontonowo-Mostowej. Uroczystości odbywały się na Placu Wolności. Głównym ich akcentem był akt wręczenia pułkowi przez szefa Wojsk Inżynieryjnych MON gen. bryg. Stanisława Świnarskiego sztandaru nadanego przez Radę Państwa PRL. Przyjął go dowódca pułku ppłk Romuald Pietkiewicz. Dotychczasowy sztandar pułku przekazano do Muzeum Wojska Polskiego do konserwacji, a następnie wyeksponowano w Muzeum Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu.
12 X 1983 r. Rada Państwa wyróżniła 3 Warszawski Pułk Pontonowy Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Sztandar udekorował szef Wojsk Inżynieryjnych MON gen. bryg. Leopold Raznowiecki.
2
.1.1991 r. ukazał się rozkaz nr 1/MON precyzujący zasady dziedziczenia i kultywowania tradycji orężnych w Wojsku Polskim. Anulowano wszelkie nazwy wyróżniające i patronów jednostek - w pułku określenie „Warszawski”. Pozostała nazwa: 3 Pułk Pontonowy. Zgodnie z tym rozkazem na spotkaniach środowiskowych kadry, żołnierzy służby zasadniczej i byłych żołnierzy zawodowych rozpatrywano sprawę dziedziczenia i kontynuowania tradycji jednostek inżynieryjnych i nadania nazwy pułkowi. Nawiązano też kontakty z terenową władzą administracyjną. Ustalono, że pułk będzie dziedziczył i kontynuował tradycje: 3 Pułku Saperów Wileńskich (okres międzywojenny), 3 Brygady Pontonowo-Mostowej (okres II wojny światowej), a następnie
3 Warszawskiego Pułku Pontonowego (okres po II wojnie światowej).
Chcąc podkreślić wieloletnią, ścisłą więź pułku z Włocławkiem i jego mieszkańcami, wystąpiono z wnioskiem do Ministra Obrony Narodowej, by z okazji 50-1ecia 3 Pułku Pontonowego zatwierdził i nadal nazwę oraz patrona 3 Włocławskiego Pułku Pontonowego im. gen. Karola Sierakowskiego. W ten sposób połączona tradycja sławnych jednostek inżynieryjnych Wojska Polskiego na zawsze pozostanie w pamięci żołnierzy - i tych zawodowych, i tych służby zasadniczej - którzy będą mogli z dumą stwierdzić: „to jest mój pułk” Zasłużeni żołnierze i osoby wspierające działalność  pułku mogą być wyróżnieni Honorową Odznaką Pułku, którą nadaje dowódca pułku na wniosek kapituły. Podstawę odznaki stanowi Krzyż Kawalerski dolnym ramieniu dłuższym 0d trzech pozostałych. Na górnym ramieniu wygrawerowano cyfrę 3, na lewym - datę 1921, upamiętniającą rok powstania 3 Pułku Saperów Wileńskich, na prawym ramieniu - datę 1944, rok powstania 3 BPont.-Most. Na dolnym ramieniu umieszczono skrót nazwy jednostki. Na tle krzyża widnieje zarys twierdzy, w który wpisany jest herb Włocławka. Krzyż wykonany jest w kolorze czerwono-czarnym.
15
XII 1992 r. powołano kapelana pułku. Został nim ks. Zbigniew Szygenda. Funkcję kościoła garnizonowego spełnia kościół Zbawiciela przy Parku Łokietka. 12 1V 1993 r. odbyła się konsekracja kościoła parafialnego, służącego również potrzebom garnizonu. W uroczystości tej uczestniczył biskup polowy ks. Leszek Sławoj Głódź, który dokonał poświęcenia Izby Modlitwy w 3 Pułku Pontonowym.
16 1V 1994 r. wręczono pułkowi ufundowany przez społeczeństwo i władze Włocławka nowy sztandar.

OSIĄGNIĘCIA SZKOLENIOWE


Podstawowym zadaniem szkoleniowym - tak w pułku, jaki w całym Wojsku Polskim - było przygotowanie żołnierzy do obrony Ojczyzny. W miarę upływu lat zmieniał się park pontonowy w pułku oraz pojazdy do jego przewożenia. Miejsce frontowego parku metalowego typu N2P (z 6 i 31 batalionu) zajął w 1949
r. park TMP, po nim w 1959 r. Park TPP, a od 1969 r. pułk dysponuje parkiem polskiej produkcji typu PP-64. Kutry frontowe BMK-70, a następnie BMK-90 zostały zastąpione kutrami polskiej produkcji typu KH-200 (ze specjalnymi przyczepami do transportu). Frontowe pojazdy do przewożenia pontonów i holowania przyczep z kutrami, Zisy i Studebackery wymieniano na polskie Stary - aż do najnowszego "Stara-266" z wysokoprężnym silnikiem i hermetyczną kabiną - oraz Urale. Pododdziały specjalistyczne wyposażono w najnowszej wersji sprzęt techniczny - popularne "samoloty" i "baby" do bicia pali zostały zastąpione przez kafary RMK-3 i RMK-5. Obecnie czynności te wykonuje się przy pomocy młotów bezkafarowych DM-240 lub urządzenia bateryjnego wbijania pali (UBWP). Zmiany w wyposażeniu wymagały ciągłego doskonalenia specjalistycznego kadry zawodowej oraz żołnierzy służby zasadniczej. Z roku na rok rozbudowywano i unowocześniano bazę szkoleniową, która była wysoko oceniana przez przełożonych a przede wszystkim miała odpowiedni wpływ na proces szkolenia żołnierzy. Żołnierze dobrze pamiętają obozy szkoleniowe w Nieszawie, Modlinie, Modzerowie, Dobiegniewie i znów w Nieszawie. Dobrze pamiętają też rywalizację w szkoleniu pomiędzy pododdziałami. Tu na czoło wybijały się kompanie pontonowe: 1 kompania pod dowództwem kpt. Lecha Zieji, por. Wiktora Wolniewicza i por. Władysława Malinowskiego oraz 2 kompania dowodzona przez por. Witolda Goca, por. Henryka Śpiączkę i por. Hieronima Marzęckiego. Reprezentacje pułku zdobywały czołowe miejsca w zawodach  techniczno-bojowych na szczeblu wojsk inżynieryjnych WP (1953, 1954, 1956, 1969) i wojsk inżynieryjnych POW (1973). Podkreślić należy osiągnięcia pułku w sporcie, w dziedzinie racjonalizacji i nowatorstwa (1982) oraz w rywalizacji służb kwatermistrzowskich (1968). Wymienione wyżej sukcesy oraz wysokie oceny Inspekcji Sił Zbrojnych potwierdzają odpowiedni  poziom wyszkolenia żołnierzy pułku i stanowią podstawę do organizacji ćwiczeń pokazowych i doświadczalnych dla wyższych dowódców WP i gości zagranicznych (rejon Dęblina, 4 VI 1954. Wisła w rej. Chełmna, VI 1955; Dziwna w rejonie Wolina, IX 1957; wielkie manewry wojskowe "Jesień - 1966"; ćwiczenia doświadczalne na Bałtyku, VIII 1967; Wisła w rej. Nieszawy, VI 1973 i 1974; obóz szkoleniowy w m. Miszek, 4-14 VIII 1981). 14 IV 1985 r. w godz. 12:00 -14.00 w m. Gozdowice  zbudować most pontonowy z parku PP-64, długości 256 m, wstęga mieszaną – tak brzmiał  rozkaz Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego, stawiający pułkowi specjalne zadanie. Do jego realizacji skierowano żołnierzy  1 bpont. m.in. 32 kierowców, 18 kutrzystów i pomocników, 10 zwiadowców i 60 pontonierów. Dowódcą tych sił był zastępca dowódcy d/s liniowych ppłk inż. Zdzisław Lewandowski. 1945 r. w Gozdowicach frontowcy 3 Brygady Pont.-Most. (6 i 31 batalion) w warunkach bojowych zabudowali przeprawę promową i most pontonowy. Ich spadkobiercom przypadł zaszczyt zaprezentowania swych umiejętności przed przedstawicielami władz państwowych i wojskowych, kombatantami, zaproszonymi gośćmi. Całość zadania komentował dowódca pułku mjr dypl. Stanisław Żuchowski, który po 28 minutach zameldował Ministrowi Obrony Narodowej o wykonaniu zadania. Miejsce pokazu stało się jakby sceną wielkiego amfiteatru, żołnierze - aktorami, a widownia wypełniona po brzegi nagrodziła wykonawców długotrwałymi oklaskami. Tak niespotykane, spontaniczne i serdeczne podziękowanie było najwyższą zapłatą za żołnierski wysiłek tych, którzy wykazali, że są godnymi spadkobiercami bojowych tradycji swej jednostki wojskowej.
Osiągnięcia szkoleniowe pułku możliwe byty, są i będą dzięki zaangażowaniu zarówno kadry zawodowej, jak i żołnierzy służby zasadniczej oraz pracowników wojska. Wielu zostało wyróżnionych orderami i odznaczeniami państwowymi, resortowymi i innymi. W pułku wprowadzono też nadawanie zaszczytnego tytułu "Żołnierza (pracownika) Roku w 3 Pułku Pontonowym". Pierwsze takie tytuły otrzymali w 1975 r.: mjr Jan Augustyniak, chor. Stefan Kaleta, st. sierż. Grzegorz Wydra i st. szer. Jan Majewski.

PUŁK - SPOŁECZEŃSTWO

Do najważniejszych działań pułku służących społeczeństwu zaliczyć należy: rozminowywanie i oczyszczanie kraju z pozostałości II wojny, walkę z lodem, śniegiem i powodziami oraz budowę mostów pontonowych, stalowych i drewnianych.

ROZMINOWYWANIE I OCZYSZCZANIE KRAJU Z POZOSTALOŚCI II WOJNY

Z chwilą wyzwolenia Warszawy frontowcy z 3 Brygady Pont-Most. Przystąpili do rozminowywania i odgruzowania miasta. Po zakończeniu
II wojny światowej kontynuowali te zadania – oczyścili tysiące hektarów lasów, łąk i pól uprawnych. Włocławscy saperzy działali głównie na terenie Warszawy, woj. gdańskiego, Rzeszowskiego, bydgoskiego (powiaty - toruński, włocławski i lipnowski). W latach 1945-60 tylko na terenie woj. bydgoskiego zniszczyli 952 540 sztuk pocisków artyleryjskich, bomb lotniczych, min moździerzowych, granatów, min ppanc. i ppiech. oraz amunicji różnej. W 1956 r. żołnierze pułku pod dowództwem kpt. Bronisława Posłusznego uczestniczyli w rozminowywaniu Przełęczy Dukielskiej zw. "Doliną Śmierci". Jedna z ważniejszych akcji rozminowania przeprowadzonych przez saperów pułku w ostatnich latach miała miejsce na przełomie 1991 i 1992 r. w m. Siemianów (woj. płockie). W czasie 61 dni patrol rozminowania unieszkodliwił 2 bomby lotnicze, 1084 pociski artyleryjskie, 23 granaty ręczne, 9min ppanc. i 1 199 sztuk amunicji różnej. W akcji tej szczególnie wyróżnili się: ppor . Marek Niewiadomski, ppor. Jarosław Kuciński, mł. chor. Tadeusz Szmyt, kpr. Andrzej Sułkowski, st. szer. Rafał Ziemkiewicz, st. szer. Robert Szydłowski, st.szer. Tomasz Czyżnielewski, szer. Jacek Wiśniewski oraz szer. Paweł Wiśniewski. Ostatnie sprawozdania pokazują, że akcja rozminowania wciąż trwa. W 1992r. zlikwidowano 6174 szt. przedmiotów wybuchowych, a w 1993 r. 2007 sztuk. Ten żołnierski wysiłek jest szczególnie ceniony przez przełożonych i całe społeczeństwo. Likwidacja pozostałości 11 wojny światowej jest z roku na rok coraz bardziej niebezpieczna i wymaga najwyższych umiejętności żołnierzy i ich dowódców. Na kartach kronik pułku widnieją następujące nazwiska: 1946 r. - por. Sławski, ppor. Konarski, 1956 r. - kpt. Bronisław Posłuszny, por. Henryk Sobka; 1961-70 r. - por. Mieczysław Kowalski, por. Eugeniusz Grzędzielewski, ppor. Wiesław Pawlak; 1971-80 - kpt. Zdzisław Bajer, kpt. Henryk Lewandowski, chor. Józef Mitkowski; 1981-94 - sierż. Henryk Rybacki, kpr. Zygmunt Filipek, kpt. Tadeusz Głowacki, kpt. Bogdan Kuligowski, sierż. Grzegorz Wydra, chor. Aleksander Traczyk, chor. Władysław Różański, kpt. Jan Rozmus, ppor. Adam Nowaczyk, ppor. Marek Niewiadomski, ppor. Krzysztof Małek. Za zasługi położone w akcji rozminowania kraju uchwalą Rady Państwa nr 039 z 21 stycznia 1962 r. Srebrnymi Krzyżami Zasługi odznaczono: por. Eugeniusza Grzędzielewskiego, por. Henryka Sobkę, ppor. Mieczysława Kowalskiego i ppor. Franciszka Skibińskiego. W czasie oczyszczania terenów zginęli od wybuchu niewypału bomby lotniczej pod Toruniem w 1947r.: kpr. Franciszek Sławnikowski i st. szer. Henryk Smoliński. Był to jedyny wypadek śmiertelny wśród włocławskich saperów likwidujących "zardzewiałą  śmierć" z lat wojny. Nazwiska bohaterskich żołnierzy wyryto na tablicy "Poległych na polu chwaty" przy Pomniku Sapera 3. Pułku Pontonowego.

W
ALKA Z LODEM, MROZEM I POWODZIAMI

3 pułkowi przydzielono pod opiekę wiele obiektów. na Wiśle od Sandomierza aż po Chełmno, na Warcie w rejonie Kolo - Konin, na Drwęcy, a także na Odrze w rej. Szczecina - i to od 1945 r. aż po dzień dzisiejszy. Najważniejszymi akcjami pułku byty:
1947 r. - ochrona mostów na Wiśle w rejonie Baranowa, Sandomierza i Annopola (zadanie to wykonywali żołnierze 31 bpont) oraz likwidacja zatoru lodowego w rejonie Sochaczewa, połączona z ratowaniem mienia ludności;
1958 r. - likwidacja skutków powodzi na Podkarpaciu w rejonie Rajczy;
1961 r. - ochrona mostu drewnianego przez Wisłę w Chełmnie;
1962 r. - ratowanie ludzi i ich mienia w czasie powodzi w rejonie Lipna, Gostynina i Aleksandrowa Kujawskiego';
1963 r. - ochrona mostów w Złotoryi i Toruniu oraz młynów w Lubiczu, ratowanie ludzi i ich dobytku z Zielonej Kępy oraz ochrona budowanego stopnia wodnego na Wiśle we Włocławku;
1967 r. - likwidacja zatoru lodowego na Drwęcy.
1979 r. - po surowej zimie, w czasie której żołnierze uczestniczyli w przywracaniu przejezdności dróg, nagły przybór wód spowodował przerwanie wałów ochronnych i powódź. W rejon zagrożonych okolic Koła i Konina skierowano po alarmie 77 żołnierzy zawodowych i 530 żołnierzy służby zasadniczej pod dowództwem ppłk  mgr. inż. Józefa Biernata. Z żywiołem walczono od 13 III do 5 IV.
1980 r. - ratowanie przez żołnierzy pułku pod dowództwem mjr Zdzisława Lewandowskiego ludzi i ich dobytku z wysp na Wiśle w rejonie Nieszawy.
W Płocku w 1982 r. przeprowadzono całą operację - na lądzie, wodzie, lodzie, w powietrzu. Ze wszystkich stron skierowano pomoc mieszkańcom zagrożonych terenów . Dowódcą zgrupowania żołnierzy uczestniczących w operacji był dowódca pułk mjr dypl. Jerzy Banatowicz. Władze województwa i Płocka wyróżniły pułk medalami i dyplomami. Otrzymali je m.in.: mjr Banatowicz, mjr dypl. Franciszek Paszek, ppłk Władysław Malinowski, mjr Władysław Skruszewicz i sierż. Ryszard Kozłowski.

Budowa mostów pontonowych, stalowych i drewnianych

Zniszczenia wojenne spowodowały konieczność budowy mostów polowych m.in. w Warszawie, Włocławku i Grudziądzu, niezbędnych dla przywracania normalnego życia mieszkańców tych miast. W Warszawie żołnierze frontowi zbudowali 24
.11.1945 r. most pontonowy z parku DMP-42 pod obciążenie 6 t, długości 380 m, u wylotu ul. Ratuszowej, a 11 IV 1947 r. kolejny most pontonowy przez Wisłę. W 1972 r., gdy w Warszawie trwała budowa Trasy Łazienkowskiej, 3 pułk postawił 6 mostów stalowych, składanych ze sprzętu MS-2280, pod którymi budowniczowie trasy mogli wykonać tunel. Żołnierze pułku postawili też mosty pontonowe dla Włocławka (1947), Grudziądza (1948, 1949) i Płocka (1977). 0d maja do października 1991 r. funkcjonował ponad 400-metrowy most pontonowy przez Wisłę w Fordonie - też dzieło żołnierzy pułku. Całością prac kierował zastępca dowódcy d/s liniowych ppłk inż. Zdzisław Lewandowski. Po zakończeniu budowy pozostała stała obsługa mostu, którą kierowali m.in.: mjr Jan Rozmus, mjr Tadeusz Głowacki, kpt. Marek Sarnowski, kpt. Zdzisław Pierzchała i kpt. Władysław Zdanowski. Specjaliści z kompanii mostów składanych pod dowództwem kpt. Wacława Kochla w ciągu lipca i sierpnia l960 r. dokonali rozbiórki mostu składanego typu Beyleya w Szczecinie (długości 392 m), a następnie wybudowali 2 mosty składane: o długości 92 m w Dźwirzynie i o długości 196 m w Solinie-Myczkowie - w celu przetransportowania turbogeneratorów dla hydroelektrowni w Bieszczadach. W rejonie Rajczy, na Żuławach, w województwie włocławskim, toruńskim, bydgoskim i konińskim po dzień dzisiejszy wykorzystuje się mosty drewniane wykonane przez żołnierzy pułku. Dowódcami  kierującymi budowami mostów byli m.in.: kpt. Henryk Kwiatkowski, por. Kazimierz Lorenc, kpt. Zbigniew Janecki (działający na Żuławach). Kpt. inż. Mariusz Ulanowski, dowodzący kompanią od 1986 r., tylko w 1991 r. wybudował 12-metrowy most w Łodzi i 6 mostów (po 10 m każdy) w m. Piątek.
Wspominając ważniejsze działania żołnierzy pułku nie można pominąć faktów niesienia pomocy podczas pożarów , wysadzania ziemi pod fundamenty budowanych szkół i przebijania dna Jeziora Nowego w rejonie Gniewkowa, grożącego zalewaniem  okolicznych gospodarstw i pól uprawnych. Umacniano brzegi w porcie wojennym, budowano amfiteatry w Żninie i Kcyni (1963), a także urządzano międzynarodowy obóz harcerski w Funce (1963) i przez wiele lat pracowano przy jego rozbudowie. Zachwyt wzbudziła pomoc żołnierzy pułku przy przerzucaniu linii wysokiego napięcia przez Wisłę (1958, 1965).
Już od pierwszych dni po zakończeniu działań bojowych zawsze najmilszym gościem w pułku była młodzież Włocławskich szkół podstawowych i średnich, uczestnicząca w uroczystościach wojskowych. Żołnierze pułku odwiedzali szkoły nie tylko z okazji świąt, ale także na codzień, pomagając w szkoleniu specjalnych grup przygotowujących się do młodzieżowych zawodów i turniejów obronnych, wspólnie z młodzieżą remontując szkoły, boiska sportowe itp. Młodzież uczestniczyła w koncertach orkiestr wojskowych, zespołów pieśni i tańca, a później zespołów estradowych okręgów wojskowych i rodzajów wojsk oraz Centralnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego. Niezapomniane postacie, owiane niemal legendą, to członkowie tych zespołów. akordeonista (występujący w Polskim Radio w Krakowie) kpr. Zbigniew Guzik, kontrabasista  i tenor kpr. Jerzy Jasiak, żongler i piosenkarz kpr. Jerzy Dobrych, pianiści - st. szer. Stanisław Gad i kpr. Jacek Dombrzalski, wszechstronny muzyk i dekorator st. szer. Krzysztof Puzio, recytator, piosenkarz i gitarzysta kpr. Grzegorz Benedykciński, fotograf kpr. Edward Siupik, kpr. Janusz Malinowski i in. Na szczególne podkreślenie zasługuje prawie dwuletnia praca (1973/74) zespołu góralskiego, którego członkami byli żołnierze pochodzący z okolic Zakopanego i Nowego Targu. Kierownikiem artystycznym i solistą był szer. Andrzej Bachleda z Zakopanego. Na prawach wzajemności w pułku serdecznie witano ludowe, szkolne i młodzieżowe zespoły artystyczne. Pułk objął opieką "Teatr Ludzi Upartych" Związku Nauczycielstwa Polskiego, kierowany przez oficera rezerwy prof. Włodzimierza Gniazdowskiego. Spektakle teatru oglądano w Wojewódzkim Domu Kultury, w klubie pułkowym, a także na poligonach. dzięki inicjatywie dowódcy pułku, płk Tadeusza Bełzy, 8 XII 1963 r. Szkoła Podstawowa - Pomnik 1000-lecia Państwa Polskiego w Sarnowie otrzymała imię st. sierż. Feliksa Rybickiego, bohaterskiego zwiadowcy 6 batalionu, poległego nad Wisłą w rejonie Puław (lipiec 1944). Szkoła otrzymała proporzec, który wręczył 19 I 1974 r. dowódca pułku, ppłk mgr inż. Jan Kuźmicz. 10 XII 1983 r., z okazji 20-1ecia Szkoły w Sarnowie, przedstawiciele szkół związanych z pułkiem (Szkoły Podstawowej im. st. sierż. Feliksa Rybickiego w Sarnowie, Szkoły Podstawowej im. st. sierż. Mieczysława Majchrzaka w Kaliskach, Szkoły Podstawowej nr 1 im. st. sierż. Mieczysława Majchrzaka we Włocławku, Szkoły Podstawowej nr 8 im. 3 Warszawskiego Pułku Pontonowego we Włocławku) oraz Hufca Harcerstwa Polskiego im. Bohaterów 3 Warszawskiego Pułku Pontonowego w gminie Fabianki podpisali akt o utworzeniu "Rodziny Szkół i ZHP 3 Warszawskiego Pułku Pontonowego". 8 XII 1988 r. kurator oświaty i wychowania wręczył dowódcy pułku mjr Januszowi Lalce oraz dyrektorom szkół "Rodziny" pamiątkowe puchary.
W Gozdowicach nad Odrą, w miejscu, gdzie pontonierzy 6 i 31 bpont-most. budowali most przez rzekę, wzniesiono Pomnik Sapera. We Włocławku 5 V 1978 r. odsłonięto Pomnik Sapera 3 Warszawskiego  Pułku Pontonowego jako wyraz uznania dla żołnierskiego wysiłku - tego z lat wojny, i tego z lat służby umacniającej obronność kraju.
Twórcą tego pomnika był włocławski artysta plastyk, rzeźbiarz Antoni Bisaga.




 DOWÓDCY PUŁKU


W  okresie  stacjonowania  3  Włocławskiego  ( Warszawskiego )  pułku  pontonowego ( drogowo – mostowego ) we Włocławku,  czyli  w  latach  1945  -  2002  jego  dowódcami  byli :

1.  płk  Włodzimierz  PILIŃSKI  -  (  27. 09. 1945  -  20.  11.  1947 ) .
    Oficer  radziecki  pochodzenia  polskiego  .  Do  Wojska  Polskiego  skierowany w  1944  roku .  Dowódca  3  Zmotoryzowanej  Brygady  Pontonowo – Mostowej  .  Po  jej  przeformowaniu  w  3  pułk  pontonowo  -  mostowy  został  jego  pierwszym  dowódcą .  Później  Szef  Wojsk  Inżynieryjnych  Pomorskiego  Okręgu  Wojskowego  (  1947 – 1950 ) ,  a  następnie  Szef  Wojsk  Inżynieryjnych  Ministerstwa  Obrony  Narodowej ( 1954 – 1956 )  . W  1954  roku  mianowany  generałem  brygady .  Odznaczony  między  innymi  :  Krzyżem  Srebrnym  Orderu  Wojennego  Virtuti  Militari   w  1945  roku  ,  a  w  roku  1968  Krzyżem  Kawalerskim  Orderu  Wojennego  Virtuti  Militari .   W  1956  roku  powrócił  do  Związku  Radzieckiego . W  1984  roku  gościł  we  Włocławku  ,  jako  gość  honorowy  obchodów   40 – tej  rocznicy utworzenia  pułku .  Zmarł  09.  1991  roku  w  Kijowie .

2.  ppłk  Walentin  LIPIECKI  -  (  20.  11  1947  -  04.  1952  ) .      
    Oficer  radziecki  pochodzenia  polskiego . Do  Wojska  Polskiego  skierowan
y w  1944  roku .  Dowódca  35  Samodzielnego  Zmotoryzowanego  Batalionu  Pontonowo – Mostowego  ,  a  następnie  Zastępca  Dowódcy  3  Zmotoryzowanej  Brygady  Pontonowo – Mostowej  do  spraw  liniowych .  W  1947  roku  obejmuje  obowiązki  Dowódcy  pułku .  Po  przekazaniu  obowiązków  Dowódcy  pułku  skierowany  do  Akademii  Sztabu  Generalnego  WP .  W  1953  roku  powrócił  do  Związku  Radzieckiego .

3.  ppłk  Jerzy  NAUMCZUK  -  (  04.  1952  -  26.  10.  1953 ) .      
    Absolwent  z  1946  roku  szkoły  oficerskiej  w  Przemyślu.  Do  1952  roku  pełnił  kolejne  stanowiska  służbowe  w  Oficerskiej  Szkole  Wojsk  Inżynieryjnych . W  tym  roku  będąc  Dowódcą  batalionu  podchorążych  został  wyznaczony  na  stanowisko  Dowódcy  pułku .  W  czasie  jego  dowodzenia  Minister  Obrony  Narodowej  w  1952  i  1953  przyznał  pułkowi  tytuł  ,, Najlepszego  pułku  pontonowego  w  WP ” .  Po  przekazaniu  obowiązków  Dowódcy  pułku  odkomenderowany  do  Armii  Radzieckiej .  W  1977  roku  był  gościem  pułku .

4.  płk  Romuald  PIETKIEWICZ  -  (  26.  10.  1953  -  18.  03.  1961  ) .
    Ukończył  Oficerską  Szkołę  Saperów  WP  w  Przemyślu .  Mianowany  na  stopień  podporucznika  w  czasie  promocji  w  dniu  29.  04.  1945  roku .  Do  pułku  skierowany  został  w  1949  roku  na  stanowisko  Zastępcy  Dowódcy  pułku  do  spraw  liniowych .  W  latach  1951 –1953  zajmuje  stanowisko  Szefa  Sztabu  pułku. W  1956  roku  po  kontroli  przeprowadzonej  przez  Inspekcję  Ministerstwa  Obrony  Narodowej  pułk  zdobywa  na  stałe  (  po  raz  trzeci  )  ,,  Puchar  Ministra  Obrony  Narodowej ” .  Po  zakończeniu  służby    w  pułku  dalszą  służbę  wojskową  pełnił  w  instytucjach  centralnych  Ministerstwa  Obrony  Narodowej .

5.  ppłk  Stefan  DYKIERT   -  (  18.  03.  1961  -  16.  08.  1962  ) .   
    Absolwent  Oficerskiej  Szkoły  Saperów  WP  w  Przemyślu  z  promocji  z  dnia  29.  04.  1945  roku .  Po  przekazaniu  obowiązków  Dowódcy  Szkoły  Podoficerskiej  w  Szczecinie  - Podjuchy  objął  stanowisko  dowódcy  pułku .  Z  pułku  skierowany  został  do  Akademii  Sztabu  Generalnego  WP  ,  po  skończeniu  której  skierowany  został  do  Oficerskiej  Szkoły  Inżynieryjnej  we  Wrocławiu .  Pełni  tu  służbę  wojskową  na  różnych  stanowiskach  do  1979  roku  ,  odchodząc  do  rezerwy  ze  względów  zdrowotnych .

6.  płk  Tadeusz  BEŁZA  -  (  16.  08.  1962  -  30.  09.  1965  ) .
    Ukończył  Oficerską  Szkołę  Piechoty  Nr  1  WP  (  Szkolną  Kompanię  Podchorążych  Saperów  ) .  Promowany  na  podporucznika  saperów  w  dniu 15.  03.  1945 roku  .  Uczestnik  akcji  rozminowania  kraju .  W  pułku  pełnił  stanowiska :  Dowódcy  Szkoły  Podoficerskiej  w  latach  1950 – 1951  ,  Dowódcy 1  batalionu  pontonowego  w  latach  1951 – 1953.  W  1953  roku  wyznaczony  na  stanowisko  Zastępcy  Dowódcy  pułku  do  spraw  liniowych .  W  1956  roku  przeniesiony  do  Szefostwa  Wojsk  Inżynieryjnych  Pomorskiego  Okręgu  Wojskowego .  Od  roku  1962  pełni  obowiązki  Dowódcy  pułku .  W  1965  roku  objął  stanowisko  Dowódcy  4  Łużyckiej  Brygady  Saperów  w  Gorzowie  Wielkopolskim  ,  które  pełnił  do  1980  roku  kiedy  to  przeszedł  w  stan  spoczynku .  Zmarł  w  2007  roku  w  Augustowie .  

W  okresie  30.  09.  1965  -  16.  04.  1966  do  czasu  wyznaczenia  etatowego  dowódcy  pełniącym  obowiązki  Dowódcy  pułku  byli  kolejno  ppłk  Jan  HARASIMIUK  ,  a  następnie  ppłk  Tadeusz  NAJDEK .    

7.  płk  dypl.  Piotr  ŁOZICKI  -  (  16. 04.  1966  -  13.  04.  1967  )  .   
    Promowany  w  dniu  15.  03.  1945  roku  na stopień podporucznika  saperów  po  ukończeniu  Oficerskiej  Szkoły  Piechoty  Nr  1  w  Krakowie  (  Szkolnej  Kompanii  Podchorążych  Saperów  ) .  Frontowy  żołnierz  4  Brygady  Saperów . Szczególnym  wydarzeniem  w  czasie  jego  dowodzenia  był  udział  pułku  w  wielkich  manewrach  pod  kryptonimem  ,,  JESIEŃ  -  1966  ”  ,  w  czasie  których  pułk  odniósł  ogromny  sukces  szkoleniowy .  W  1967  roku  objął  obowiązki  Dowódcy
9  pułku  pontonowego  w  Chełmnie .  Zwolniony  do  rezerwy  w  1969  roku  ze  względu  na  stan  zdrowia .     

8.  płk  inż.  Jan  KUŻMICZ  -  (  13.  04.  1967  -  17.  07.  1974  ) .
    W  1949  roku  po  ukończeniu  liceum  powołany  do  Wojska  Polskiego i  przydzielony  do  Szkolnej  Kompanii  Oficerów  Rezerwy   przy  4  Łużyckiej  Brygadzie  Saperów  w  Gorzowie  Wielkopolskim .  Awansowany  w  1951  roku  podporucznikiem  służbę  wojskową  kontynuował  w  19  batalionie  Saperów w  Unieściu .  Bierze  udział  w  akcji  rozminowania  Pomorza .  W  1960  roku  kończy  Wojskową  Akademię  Techniczną  i  obejmuje  obowiązki  Pomocnika  Dowódcy  93  batalionu  saperów  do  spraw  technicznych  w  Złocieńcu .  W  latach  1963  -  1967  dowodzi  19  batalionem  saperów  w  Unieściu .  W  okresie  dowodzenia  pułkiem  jednostka  bierze  udział  w  doświadczalnych  ćwiczeniach  na  Bałtyku  wspólnie  z  Marynarką  Wojenną .  W  roku  1972  żołnierze  pułku biorą  udział  w  Warszawie   w operacji  ,,  MOSTY  72 ”   polegającej  na  budowie  zastępczych  mostów  składanych  na  Trasie  Łazienkowskiej .  W  roku  1974  obejmuje  obowiązki  Dowódcy  5  Mazurskiej  Brygady  Saperów  w  Szczecinie  które  pełni  do  1976  roku .   W  latach  1976 – 1981  pełni  obowiązki  Szefa  Wojewódzkiego  Sztabu  Wojskowego  w  Koszalinie  .  Zmarł  20.  02.  1981  roku .

9.  płk  inż.  Zdzisław  JANISZEWSKI  -  (  15.  07.  1974  -  29.  09.  1976  ) .
    Ukończył  Oficerską  Szkołę  Wojsk  Inżynieryjnych  im  gen.   Jakuba  Jasińskiego  we  Wrocławiu  w  1955  roku .  Ukończył  Wojskową  Akademię  Techniczną .  Przed  objęciem  stanowiska  Dowódcy  pułku  pełnił  między  innymi  obowiązki   Dowódcy  19  batalionu  saperów  w  Unieściu  i  Starszego  Oficera  Szefostwa  Wojsk  Inżynieryjnych  Pomorskiego  Okręgu  Wojskowego w  Bydgoszczy .   W  okresie  jego  dowodzenia  pułk  uczestniczył  między  innymi w  ćwiczeniach  doświadczalnych  pod  kryptonimem  ,,  SAMOPRZEPRAWA  -  1974 ”  oraz  ćwiczeniach  wojskowych  pod  kryptonimem  ,,  RYBITWA  -  1975 ”  .  Po  zdaniu  obowiązków  Dowódcy  pułku  został   Szefem  Oddziału  Szkolenia  Szefostwa  Wojsk  Inżynieryjnych  Ministerstwa  Obrony  Narodowej . W  latach  1981  -  1989  był  Szefem  Wojewódzkiego  Inspektoratu  Obrony  Cywilnej  we  Włocławku .  W  1989  roku  zwolniony  z  zawodowej  służby  wojskowej .      

10.  płk  mgr  inż.  Józef  BIERNAT  -  (  29.  09.  1976  -  04.  06.  1981  ) .  
      Mianowany  na  stopień  podporucznika  w  korpusie  osobowym  saperów  podczas  VII  promocji  w  Oficerskiej  Szkole  Wojsk  Inżynieryjnych  im  gen,  Jakuba  Jasińskiego  we  Wrocławiu  w  dniu  03.  09.  1961  roku . Zawodową  służbę  wojskową  rozpoczął  w  2  pułku  kolejowym  w  Inowrocławiu  na  stanowisku  Dowódcy  plutonu  drogowego .  Absolwent  Wojskowej  Akademii  Technicznej w  Warszawie  z  1968  roku .  W  latach  1968  -  1972  zajmuje  stanowisko  Starszego  Pomocnika  Szefa  Sztabu  do  spraw  operacyjnych  w  9  pułku  pontonowym  w  Chełmnie . W  1972  roku  obejmuje  stanowisko  Szefa  Sztabu 47  batalionu  saperów  16  Dywizji  Pancernej  w  Tczewie .  Funkcję  tę  pełni  do  1973  roku  ,  kiedy  to  wyznaczony  zostaje  Dowódcą  58  batalionu  saperów 7  Dywizji  Desantowej  w  Lęborku .  W  1976  obejmuje  obowiązki  Dowódcy 3  Warszawskiego  pułku  pontonowego . W  okresie  gdy  dowodził  pułkiem  jednostka  wyróżniona  była  przez  Dowódcę  Pomorskiego  Okręgu  Wojskowego  oraz  dwukrotnie  przez  Ministra  Obrony  Narodowej  za  wysokie  wyniki  szkoleniowe .  Pułk  bierze  aktywny  udział  w  działalności  na  rzecz  społeczeństwa  oraz  w  zwalczaniu  klęsk  żywiołowych ,  np.:  w  1977  roku  budowa   i  utrzymanie  mostu  pontonowego  w  Płocku  ,   a  w  1979  roku  udział    w  zwalczaniu  skutków  zimy  w  rejonie  Koła  i  Konina .   Był  inicjatorem  budowy  ,,  Pomnika  Sapera  3  Warszawskiego  pułku  pontonowego ”  ,  którego  uroczyste  odsłonięcie  odbyło  się  05.  05.  1978  roku .  W  latach  1981  -  1990  pełni  obowiązki  Zastępcy  Dyrektora  Biura  Zarządu  Wojewódzkiego Ligi  Obrony  Kraju  ,  aby  w  1990  objąć  stanowisko  Dyrektora  .  Przeniesiony  do  rezerwy  w  1993  roku.
   
11.  płk  dypl.  Jerzy  BANATOWICZ  -  (   04.  06.  1981  -  15.  02.  1985  ) .  
      Ukończył  Wyższą  Szkołę  Oficerską   Wojsk  Inżynieryjnych  im  gen.  Jakuba  Jasińskiego  we  Wrocławiu  w  1969  roku  .  W  latach  1969 – 1975  roku  odbywał  służbę  wojskową  na  różnych  stanowiskach  służbowych  w  5  Mazurskiej  Brygadzie  Saperów  im  gen.  Ignacego  Prądzyńskiego  w  Szczecinie .  W  1978  roku  kończy  Akademię  Sztabu  Generalnego  .  Skierowany  do  12  pułku  pontonowego  Wojsk  Obrony  Wewnętrznej  w  Szczecinie  gdzie  pełnił  obowiązki  Starszego  Pomocnika  ,  a  następnie  Szefa  Sztabu  pułku .  W  1981  roku  obejmuje  stanowisko  Dowódcy  pułku .  W  czasie   dowodzenia  pułkiem    kierował  ćwiczeniami  doświadczalnymi  związanymi  z  budową  i  utrzymaniem  przepraw    w  tym  związanymi  z  przeprawą  artylerii  przy  wykorzystaniu  pływających  transporterów  z  przyczepami .  Do  historii  pułku   weszła  akcja  pod  kryptonimem  ,,  PŁOCK  1982 ”  w czasie  której  żołnierze  jednostki  urządzili i  utrzymywali  przeprawę  pontonową  długości  ponad  500  metrów  przez  Wisłę     w  czasie  remontu  stałego  mostu  drogowo -  kolejowego . W  latach  1985 – 1986  Zastępca  Szefa  Wojsk  Inżynieryjnych  Pomorskiego  Okręgu  Wojskowego  , a  następnie   w  latach  1986 – 1988   Dowódca  5  Mazurskiej  Brygady  Saperów  im.  gen  Ignacego  Prądzyńskiego  w  Szczecinie  .  W  1990  roku  kończy  Akademię  Sztabu  Generalnego  Sił  Zbrojnych  Związku  Radzieckiego .  Mianowany  Szefem  Wojsk  Inżynieryjnych  Śląskiego  Okręgu  Wojskowego  pełni  obowiązki  do 2001  roku  ,  kiedy  to   przeniesiony  zostaje  do  rezerwy .

12.  płk  dypl.  Stanisław  ŻUCHOWSKI  -  (  15.  02.  1985  -  18.  11.  1988 ) .
      Mianowany  podporucznikiem  w 1969  roku  po  ukończeniu  Wyższej  Szkoły  Oficerskiej  Wojsk  Inżynieryjnej  im  gen.  Jakuba  Jasińskiego  we  Wrocławiu .    Po   ukończeniu  Szkoły  Oficerskiej  zajmował  różne  stanowiska  w  jednostkach  Pomorskiego  Okręgu  Wojskowego .  W  1982  roku  kończy  Akademię  Sztabu  Generalnego  i  obejmuje  stanowisko  Dowódcy  47  batalionu  saperów  15  Dywizji  Pancernej  w  Tczewie   które  zajmuje  do  1985  roku .  W  tym  roku  obejmuje  stanowisko  Dowódcy  3  Warszawskiego  pułku  pontonowego .  Z  okazji  40 – tej  rocznicy  forsowania  Odry  i  Nysy  Łużyckiej  w  dniu  15.  04.  1985  roku  w  m.  Gozdowice  żołnierze  pułku  budują  most  pontonowy  długości  256  m. z  parku  pontonowego  PP – 64 .  W  1988  roku  obejmuje  stanowisko  Dowódcy 4  Łużyckiej  Brygady  Saperów  w  Gorzowie  Wielkopolskim  ,  które  pełni  do  1989  roku.   W  czerwcu  1989  roku  zostaje  Szefem  Wojsk  Inżynieryjnych  Pomorskiego  Okręgu  Wojskowego  w  Bydgoszczy .  Przeniesiony  do  rezer
y w  2002  roku .

13.  gen.  dyw.   Janusz  LALKA  -  (  18.  11.  1988  -  07.  08.  1992  ) .
      Ukończył  Wyższą  Szkołę  Oficerską  Wojsk  Inżynieryjnych  im  gen.  Jakuba  Jasińskiego  we  Wrocławiu  w  1976  roku .  Skierowany  do  5  Mazurskiej  Brygady  Saperów  pełni  kolejno  obowiązki  Dowódcy  plutonu  inżynieryjno – drogowego ,  Dowódcy  kompanii  saperów  oraz  Szefa  Sztabu  batalionu  saperów.  W  latach  1982  -  1985  jest  słuchaczem  Akademii  Sztabu  Generalnego   im.  Karola  Świerczewskiego  w  Rembertowie . Po  jej  ukończeniu  wraca  do  5  Mazurskiej  Brygady  Saperów  gdzie  obejmuje  stanowisko  Dowódcy  batalionu  inżynieryjno -  drogowego .  W 1986   roku  wyznaczony  na  stanowisko  Szefa  Sztabu  9  pułku  pontonowego  w  Chełmnie  ,  które  pełni  do  1988  roku .  W  czasie  gdy  dowodził  3  Warszawskim  pułkiem  pontonowym  jednostka  uczestniczyła  w  budowie i  utrzymaniu  przeprawy  pontonowej  w  Fordonie  w  1991  roku  przy  remontowanym  moście  drogowo – kolejowym ,  odbudowie  i  przekazaniu  w  1992  roku  społeczeństwu  Włocławka  ,,  Pomnika  Obrońców  Wisły  1920  roku ” , a  także  w  1991  roku   w  przygotowaniu  miejsca  Mszy  Świętej  odprawionej  przez  Jana  Pawła  II  na  lotnisku  w  Kruszynie  w  czasie  IV  Pielgrzymki  do  Polski .  W  okresie  dowodzenia  pułkiem  przez  ppłk  Janusza  Lalkę  był  on  wyróżniony  dwukrotnie  przez  Dowódcę  Pomorskiego  Okręgu  Wojskowego  i  raz  przez  Ministra  Obrony  Narodowej .   W  1992  roku  obejmuje  stanowisko Dowódcy  2  Mazowieckiej  Brygady  Saperów  w  Kazuniu  ,  które  pełni  do  1996  roku .  W  tym  czasie  kończy  Podyplomowe  Studia  Operacyjno  -  Strategiczne w  Rembertowie  .  W  latach  1996 -  2000  zajmuje  stanowisko  Szefa  Wojsk  Inżynieryjnych  Warszawskiego  Okręgu  Wojskowego  w  Warszawie .
W  2000  roku  wyznaczony  na  stanowisko  Zastępcy  Szefa  Wojsk  Inżynieryjnych  Wojsk  Lądowych .  W  2002  roku  zostaje  Szefem  Inżynierii  Wojskowej  w  Generalnym  Zarządzie  Wsparcia  P – 7  Sztabu  Generalnego  WP .  Generałem  brygady  mianowany  w  dniu  15.  08.  2003  roku  ,  a  generałem  dywizji  w  dniu  15.  08.  2010  roku .  Do  rezerwy  przeniesiony  w  2011  roku .     

14.  płk  dypl.  inż.  Stanisław  BIAŁEK  -  (  07.  08.  1992   -  14.  09  1995 ) .
      Wyższą  Szkołę  Oficerską Wojsk  Inżynieryjnych  we  Wrocławiu  jako  absolwent  IX  promocji  szkoły  o  statusie  wyższej  i  XXXIII  w  historii  promocji  kadr  oficerskich  Wojsk  Inżynieryjnych .   Skierowany  do  32  pułku  zmechanizowanego  8  Dywizji  Zmechanizowanej  w  Kołobrzegu  pełnił  służbę  na  stanowisku  Dowódcy  plutonu  saperów  ,  a  od  1979  roku  Dowódcy  kompanii  saperów.  W  latach  1982  -  1985  Szef  Saperów  32  pułku  zmechanizowanego .     W  latach  1985  -  1988   słuchacz   Wojskowej  Akademii  Inżynieryjnej  Związku  Radzieckiego .  Po  jej  skończeniu  wyznaczony  na  Dowódcę  7  batalionu  saperów  20  Dywizji  Pancernej  w  Stargardzie   Szczecińskim . W  1989  roku  7  batalion  saperów  zmienia  nazwę  na  2  batalion  saperów  i  wchodzi  w  podporządkowanie  12  Dywizji  Zmechanizowanej .  Dowodzi  nim  do  1992  roku  kiedy  to  skierowany  zostaje  do  Włocławka ,  gdzie  dowodzi  pułkiem  do  1995  roku  .  W  tym  okresie  powołane  zostaje  Duszpasterstwo  Wojskowe  -  15  grudnia  1992    roku  , a  Kościołem  Garnizonowym  zostaje  kościół   pod  wezwaniem  Najświętszego  Zbawiciela .  W  1994  roku  w  rocznicę  50 – lecia  pułku  nadana  mu  nazwę 3  Włocławskiego  pułku  pontonowego  oraz  patrona  gen,  Karola  Sierakowskiego .
16.  04.  1994  roku  pułk  otrzymał  nowy  sztandar .  W  latach  1995  -  1996  uczestniczy  w   Podyplomowych  Studiach  Operacyjno  -  Strategicznych w  Rembertowie  ,  po  skończeniu  których  obejmuje  stanowisko  Dowódcy 5  Mazurskiej  Brygady  Saperów  w  Szczecinie  -  Podjuchy .  W  2000  roku  Brygada  zostaje  przeformowana  w  5  pułk  saperów  ,  którym  dowodzi  do  2002  roku .  Po  przekazaniu  obowiązków  Dowódcy  pułku  w  latach  2002 – 2003  dowodzi  polskim  kontyngentem  w  ramach  INFOR  w  Bośni .  W  2003  roku  przeniesiony  do  rezerwy ,        

15.  płk  dypl.  inż.  Jacek  WITEK  -  (  14.  09.  1995  -  10. 03.  2002 ) .     
      Absolwent  Wyższej   Szkoły  Oficerskiej  Wojsk  Inżynieryjnych  we  Wrocławiu  w  1980  roku .  Przez  okres  7  lat  pełnił  kolejne  wyższe  stanowiska  służbowe        w   47  batalionie  saperów  16  Dywizji  Pancernej  w  Tczewie .  W  latach  1987  -  1990  słuchacz  Akademii  Sztabu    Generalnego  WP .  Po  jej  skończeniu  obejmuje  stanowisko  Dowódcy  17  batalionu  saperów  12  Dywizji  Zmechanizowanej  w  Szczecinie . Obowiązki  te  pełni  do  1995  roku  ,  kiedy  to  zostaje  Dowódcą 3  Włocławskiego  pułku  pontonowego  im  gen.  Karola  Sierakowskiego . Ważnymi  wydarzeniami  z  okresu  dowodzenia  pułkiem  przez  ppłk  Jacka  Witka  było  jego  przeformowanie  z  dniem  01.  03.  1996  roku  na  3  Włocławski  pułk  drogowo  -  mostowy im  gen.  Karola  Sierakowskiego .  We  wrześniu  1996  roku  pułk  jako  pierwsza  jednostka  Wojsk  Inżynieryjnych  na  dwa  i  pół  roku  przed  przystąpieniem  Polski  do  NATO  bierze  udział  w  dwutygodniowych  ćwiczeniach  pod  kryptonimem  ,,  UŁAŃSKI  ORZEŁ  96 ”  na  Poligonie  Drawskim  wspólnych  z  7  Brygadą  Pancerną  ,,  Szczury  Pustyni ”  z   Wielkiej  Brytanii  .  Jej  Dowódcą  był  David  Wyndham  Montgomery  wnuk  słynnego  feldmarszałka  brytyjskiego  Bernarda  Law  Montgomerego .  Jeszcze   w  trakcie  dowodzenia  pułkiem  wyznaczony  na  stanowisko  Dowódcy  Polskiego  Kontyngentu  Wojskowego  UNIFIL  w  Libanie  .  Obowiązki  te  pełni  w  czasie  XVI  Zmiany  (  2001  rok )  oraz  XVII  Zmiany  (  2002  rok ) .

16.  płk  dypl.  inż.  Andrzej  KASTELIK  -  (  10.  03.  2002  -  01.  09.  2002 ) .
      Ukończył  Wyższą  Oficerską  Szkołę  Wojsk  Inżynieryjnych  we  Wrocławiu w  1981  roku .   Zawodową  służbę  wojskową  rozpoczął  w  5  Mazurskiej  Brygadzie  Saperów  w  Szczecinie  Podjuchy  na  stanowisku  Dowódcy  plutonu  ,     a  następnie  kompanii  saperów .   Przeniesiony  do  8  Dywizji  Zmechanizowanej  odbywa  służbę  w  19  batalionie  saperów  w  Unieściu .  W  1992  roku  kończy  Akademię  Obrony  Narodowej  i  obejmuje  stanowisko  Dowódcy  2  batalionu  saperów   2  Dywizji  Zmechanizowanej  ,  a  następnie  12  Dywizji  Zmechanizowanej  w  Stargardzie  Szczecińskim . W  latach  1999  -  2002  Dowódca  9  pułku  pontonowego  w  Chełmnie  .  W  okresie  od  czerwca  do  września         2002  roku  realizuje  zadania  związane  z  przedyslokowaniem   pułku  do  Chełmna  do  obiektów  koszarowych  po  8  Ośrodku  Szkolenia  Specjalistów  Czołgowych .
Ważnym  wydarzeniem  z  tego  okresu  było  otwarcie  Sali  Tradycji  w  dniu 16.  04.  2003  roku . Dowodzi  3  Włocławskim  pułkiem  drogowo – mostowym  do  01.  10.  2006 roku . Przeniesiony  do  rezerwy  z  dniem  31.  02.  2007  roku .

NASI  DOWÓDCY .

W  okresie  stacjonowania  3  Włocławskiego  pułku  drogowo  -  mostowego  im  gen,  Karola  Sierakowskiego  ,  a  następnie  3  Włocławskiego  batalionu  drogowo -  mostowego  im  gen.  Karola  Sierakowskiego  w  Chełmnie   Dowódcami  w  latach  2002  -  …..  byli :

16.  płk  dypl.  inż.  Andrzej  KASTELIK  -  (  01.  09.  2002  -  01.  10.  2006 ) .

17.  płk dypl. mgr inż.  Władysław  ZDANOWSKI - (  01.  10.  2006  - 31.  01.  2011 ) .
     Absolwent  Wyższej  Szkoły  Oficerskiej  Wojsk  Inżynieryjnych  we  Wrocławiu  w  1980  roku .  Służbę  żołnierza  zawodowego  rozpoczyna  w  9  pułku  pontonowym  w  Chełmnie  na  stanowisku  Dowódcy  plutonu  ,   a  następnie  Dowódcy  kompanii  pontonowej .    W  1998  roku  kończy  Wyższy  Kurs  Doskonalenia  Dowódców  ,  w  1999  roku  Studia  Podyplomowe  w  Wojskowej  Akademii  Technicznej  w  Warszawie . Przeniesiony  do  Włocławka  pełni  kolejno  obowiązki  Szefa  Sztabu  ,  a  następnie  Dowódcy  batalionu  pontonowego . W  1997  roku  obejmuje  stanowisko  Szefa  Sztabu  pułku .  W  2000  roku  kończy
Kurs  Taktyczno  -  Operacyjny  w  Akademii  Obrony  Narodowej .  Kolejnym  pełnionym  stanowiskiem  służbowym  było  stanowisko  Zastępcy  Dowódcy  pułku  na  które  został  wyznaczony  w  2002  roku .  W  2006  roku  wyznaczony  do  czasowego  pełnienia  obowiązków  Dowódcy  pułku  ,  na  które  to  wyznaczony  został  w  2007  roku  .  Obowiązki  pełni  do  2011  roku  ,  kiedy  przeniesiony  zostaje  do  rezerwy .

W  okresie  od  31.  01.  2011  -  01.  07.  2011  czasowo  pełnił    obowiązki   dowódcy  pułku ,  a  następnie   po  przeformowaniu  batalionu,  ppłk  Bogdan  MIELNICZEK .    

18.  płk  mgr  inż.  Marek  WAWRZYNIAK  -  (  01.  07.  2011  -  19.  03.  2013 ) .   
      Wyższą  Szkołę  Oficerską  Wojsk  Inżynieryjnych  we  Wrocławiu  ukończył  w  1994  roku .  Pierwsze  stanowisko  to  Dowódca  plutonu  saperów  w  2  batalionie  saperów  12  Dywizji  Zmechanizowanej  w  Stargardzie  Szczecińskim .  W  latach  1995  - 2011  skierowany  do  3  Włocławskiego  pułku  pontonowego (  3  Włocławskiego  pułku  drogowo  -  mostowego )  we  Włocławku  ,  a  następnie  w  Chełmnie  ,  gdzie  kolejno  pełni  obowiązki  Dowódcy  plutonu  drogowego  ,  Dowódcy  kompanii  drogowej  ,  Szefa  Sztabu  batalionu  drogowo  -  mostowego  ,  Szefa  Sekcji  Operacyjnej  pułku  oraz  Dowódcy  batalionu  pontonowego .  Jednocześnie   podnosi  swoje  wykształcenie  kończąc  w  :  1997  roku  Wyższy  Kurs  Specjalistyczny  Dowódców  (  Szefów  Sztabów  )  Batalionów  ,  w  latach  1977  -  1999  Akademię  Techniczno  -  Rolniczą  w  Bydgoszczy  ,  w  2005  roku  Studia  Podyplomowe   w  Akademii  Obrony  Narodowej  na  kierunku  Integracja  Europejska  ,  a  w  2007  roku  na  Akademii  Obrony  Narodowej  Kurs  Specjalistyczny  Dowódców  Pułku  .  Uczestniczy  w Polskich  Kontyngentach  Wojskowych  :  lipiec  2005  -  styczeń  2006  roku  w  Iraku  na  stanowisku  starszego  oficera  w  sztabie  MND CE  oraz  od  kwietnia  do  grudnia  2009 roku      w  XXXI   Zmianie  UNFIL  w  Libanie   na  stanowisku  Zastępcy  Dowódcy  Kontyngentu .  W  2011  roku  mianowany  Dowódcą  3  Warszawskiego  batalionu  drogowo  -  mostowego  i  Dowódcę   Garnizonu  Chełmno . W  2013  roku  obejmuje  stanowisko  Zastępcy  Dowódcy  2  Inowrocławskiego   pułku  inżynieryjnego   im  gen.  Jakuba  Jasińskiego   ,  a  od  08.  04.  2013  roku  zostaje  wyznaczony  Dowódcą  pułku  ,  które  to  stanowisko  pełni  do  chwili  obecnej .

19.  ppłk  Kazimierz  WOŁOWIEC  -  (  19.  03.  2013  -                      ) .
      Absolwent  Wyższej  Szkoły  Oficerskiej  Wojsk  Inżynieryjnych  we  Wrocławiu  w  1986  roku .  Pełnił  kolejno  służbę  wojskową  w  9  pułku  pontonowo  -  technicznym  ,  9  Ośrodku    Przechowywania  Sprzętu  ,  9  pułku  pontonowym  ,     3  pułku  drogowo  -  mostowym  i  5  pułku  inżynieryjnym  w  Szczecinie  Podjuchy  kolejno  na  stanowiskach  :  Dowódcy  plutonu  i  kompanii ,  Kierownika  Obiektu  .  Starszego  Oficera   ,  Szefa  Sekcji  oraz  Dowódcy  batalionu .  W  2001  roku  kończy  Akademie  Techniczno  -  Rolniczą  w  Bydgoszczy  na  kierunku  Ochrona  Ludności  i  Zarządzenie  Kryzysowe .  Bierze  udział  w  Polskich  Kontyngentach  Wojskowych  :  od  maja  do  października  2005  roku  w  Afganistanie  na  stanowisku  Zastępcy  Dowódcy  Kontyngentu  ,  a  od  stycznia  do  lipca  2007  roku  w  Dowództwie  NATO  w  Kabulu  na  stanowisku  Szefa  Sekcji  Infrastruktury .    W   2013  roku  wyznaczony  na  stanowisko  Dowódcy  3  Włocławskiego  batalionu  drogowo  -  mostowego  im  gen.  Karola  Sierakowskiego  w  Chełmnie  i  stanowisko  to  pełni  do  chwili  obecnej .



        

  

Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego